Worden we nou echt productiever?

Ik keek de documentaire ‘Wat is kenniswerk’. Martijn Aslander en de andere geïnterviewden stippen een hele batterij enorm zinnige vragen aan: hoe gaan we om met de toenemende informatiestroom? Hoe kan het dat we aan de ene kant heel goed weten waardoor we worden afgeleid, maar dat we daar toch niet goed weerstand tegen kunnen bieden? En wat is de link met de burnouts die door het dak schieten?

Wat me ook opnieuw raakte: als je economisch kijkt zijn we met elkaar helemaal niet zoveel opgeschoten de laatste tijd. Het BBP (Bruto Binnenlands Product) stijgt al jaren maar marginaal. Waar we dus in ons hoofd soms kunnen bedenken dat we enorme slagen hebben gemaakt, door onze hulpmiddelen en tools, is dat nog niet te zien in de cijfers. Je zou zelfs kunnen beargumenteren dat je het wél ziet in de cijfers, maar op een negatieve manier. Er is ook echt wel wat af te dingen op die afwezigheid van groeiend BBP, want daar wordt enkel en alleen gekeken naar economische opbrengst per gewerkt uur. Factfulness, het boek van de inmiddels overleden Hans Rosling, haalt bijvoorbeeld feit na feit aan om te laten zien dat het op bijna alle vlakken beter met ons gaat. Inzoomen op kenniswerk geeft dan wellicht een vertekend beeld.

De documentaire roept op om de mens telkens centraal te stellen. De menselijke maat kan helpen om richting te geven. Aslander linkt het aan alle gedoe bij de Belastingdienst, die wellicht voorkomen had kunnen worden door menselijker te zijn. Misschien. Menselijkheid komt ook met een prijskaartje en door onze zoektocht naar goedkoper en sneller schuiven we de menselijkheid als eerste aan de kant.

Wat de oplossing is? ‘Terug naar hoe het was’ in ieder geval niet. Een stuk software? De belofte dat een nieuw softwarepakket al onze problemen zou oplossen en ons productiever zou maken is al zo vaak niet waar gebleken dat veel mensen vooraf al moe zijn. En dus maar blijven doorploeteren.

We zijn geneigd om te denken dat alle grote uitvindingen intussen wel zijn gedaan, maar de geschiedenis leert dat dit men al heel lang denkt. Dus is er hoop. En ook werk te doen.

Dus: wat is de stoommachine voor ons hoofd? Wat moeten we daarvoor loslaten? Moeten we dan juist beginnen bij de details, dus: welke tactieken werken en welke niet? We hebben hierover echt veel te weinig data en baseren blogpost na blogpost op studies over afleiding uit 1997. Of moeten we juist beginnen bij meer informatie op hoofdlijnen, zodat we weten waar we naartoe moeten werken? Ik noem maar wat, wat zijn de 10 belangrijkste niet opgeloste problemen, gegroepeerd per industrie? Zodat we de fundamentele dingen tackelen.

Initiatieven zoals het (heel slimme) Building a second brain of Farnam Street proberen door middel van onderwijs en tactieken ons denken naar een hoger niveau te tillen. Je zou kunnen zeggen dat ik dat met GRIP op tactisch niveau ook poog. De belofte is dan: wen jezelf een set regels aan voor werken en denken, en je bent minder lang aan het nadenken om hetzelfde voor elkaar te krijgen. Je maakt minder fouten. Minder overhead. Maar misschien moeten we toch overwegen hoe, zoals dus die stoommachine, we die kracht vanuit ons hoofd naar een extern systeem kunnen verplaatsen. Dan is hij niet meer afhankelijk van onze eigen energie en discipline.

Food for thought. Als je dit boeiend vind, neem dan de tijd die documentaire even te kijken. En laat het me weten wanneer je gedachten hebt bij fundamentele oplossingen.

Doen wat niet leuk is en niet doen wat de massa doet

We’ve got to realize right from the start that success is something which is achieved by the minority of men, and is therefore unnatural and not to be achieved by following our natural likes and dislikes nor by being guided by our natural preferences and prejudices.

Als je iets wilt wat een minderheid heeft is het voorbeeld van de massa volgen geen goed idee.

Dit staat je te wachten als je nu jonger dan 30 bent

Jonathan Franzen, geciteerd door NRC:

Als je jonger dan zestig bent, heb je een goede kans getuige te zijn van een radicale destabilisering van het leven op aarde – grootscheepse misoogsten, apocalyptische branden, instortende economieën, epische overstromingen, honderden miljoenen mensen die regio’s ontvluchten die onbewoonbaar zijn geworden door extreme hitte of permanente droogte. En ben je jonger dan dertig, dan zal je dat vrijwel gegarandeerd meemaken.

Microsoft Japan experimenteerde met een 4-daagse werkweek

A lot of the increase in productivity is attributed to the changing of meetings. With only four days to get everything done for the week, many meetings were cut, shortened, or changed to virtual meetings instead of in-person.

Indrukwekkende resultaten (voor zover ik die snap vanuit het Japans). De vraag bij dit soort experimenten blijft wel altijd: is er sprake van een permanente verbetering in productiviteit? Of is het de verandering van werkwijze waardoor tijdelijk iedereen harder z’n best doet, ook wel het Hawthorne Effect?

Zo worden alle voordelen van een hoogconjunctuur door het putje gespoeld

Zo blijft het ongenoegen sluimeren, hoezeer premier Mark Rutte ook verkondigt dat hij ‘een van de meest expansieve kabinetten sinds Den Uyl’ leidt. Met de verkiezingen over anderhalf jaar in aantocht zal de druk alleen maar oplopen. Zo verging het een ander kabinet in hoogconjunctuur ook. Onder leiding van Wim Kok liet Paars II voor de verkiezingen van 2002 het geld rollen; toch was niemand uiteindelijk tevreden.

Niemand is uiteindelijk tevreden en zo hebben we effectief weer gezorgd voor een begrotingstekort aan het einde van dit jaar. En nog pijnlijker: het is nog maar de vraag of de extra toezeggingen die er nu zijn uiteindelijk goed terecht komen en effectief worden besteedt.

Lekker gewerkt.

Snuggere Zaken

Reinier Ladan en ondergetekende maakten een podcast met GRIP in de hoofdrol: Hoe krijgt je het voor elkaar. Maar eigenlijk hebben we het veel vaker over slimmer werken, met name als we weer eens wat hebben gelezen over dit onderwerp. Dus bedachten we: laten we die artikelen eens samen bespreken. Dat is Snuggere Zaken: een wekelijks (kort!) gesprekje over een interessant stuk. Dat kan gaan over productiviteit, maar kan ook iets te maken hebben met zingeving.

Hier vind je de eerste aflevering: https://overcast.fm/+VGbmEH3PM

Je kunt Snuggere Zaken in je favoriete podcast-app vinden!

Ik wil mensen helpen slimmere keuzes te maken

Als ik mensen vertel over mijn missie dan zeg ik altijd: ‘Ik wil mensen helpen om betere keuzes te maken’. Dit dekt aardig de lading, maar toch wringt het ook. Want het klinkt bijna alsof ik ze dat dan vervolgens op wil leggen. Niet het geval.

Misschien is het beter om te zeggen: ‘Ik wil mensen helpen slimmere keuzes te maken’. Dat klinkt vriendelijker, maar zegt in feite hetzelfde. Ik wil tools bouwen en aanreiken die de dingen die vervelend, saai of ingewikkeld zijn opbreken en simpel maken waardoor je meer tijd hebt voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn. Waarbij je alle data ziet en uiteraard nog steeds helemaal zelf kiest.

Eén van de ideeën (jat gerust): we weten allemaal dat er gigantisch veel moet gebeuren om de klimaatdoelstellingen te halen. Maar ga je vervolgens vragen wat er moet gebeuren, dan weet niemand nog waar te beginnen. Ja, minder vlees eten, minder met de auto en minder vliegen. Maar verder? Ik speel met de gedachte om een platform op te tuigen waar je deze informatie, uitgeplozen door experts, op een overzichtelijke manier bij elkaar vindt. Misschien wel gecombineerd met vrijwillige green-tax: een automatische maandelijkse donatie waarmee je bijvoorbeeld je CO2-uitstoot compenseert.

Het TeamTrees project laat opnieuw zien dat heel veel mensen heel graag in actie komen, en dat geeft hoop.

Een nieuwe poging tot mediteren

Ik weet dat mediteren goed voor me is, maar heb het tot nu toe nog nooit kunnen verheffen tot een structurele gewoonte. Heb een tijdlang Headspace gevolgd, en had een streak opgebouwd waar je u tegen zegt. Streaks, in mijn ervaring, werken geweldig, zolang je in de eerste streak zit. Val je van de wagen en had je al een flinke score opgebouwd, dan valt het me altijd zwaar opnieuw te beginnen. Dit gebeurde me met ‘geen koffie drinken’, ‘nooit meer snoozen’, ‘geen e-mail voor 12 uur in de ochtend’ en heel veel andere gewoontes die ik wilde veranderen.

Gisteren sprak ik met mijn zusje, en we kwamen erachter dat we allebei wel wat van de positieve effecten van mediteren zouden kunnen gebruiken: we lijken op elkaar en denken voortdurend ‘ik had ook X kunnen doen, in plaats van waar ik nu mee bezig ben’. Het is eigenlijk bizar dat ik in mijn dag onmogelijk vijf minuten (!) vrij kan maken voor een korte meditatie.

Nieuwe gewoontes eigen maken is in je eentje een uitdaging. Samen is het eenvoudiger en leuker. Dus besloten we om de ‘5 minuten mediteren per dag’ challenge toe te voegen aan onze doelen voor dit kwartaal. Ze klein mogelijk beginnen en een partner in crime verhogen de succeskans van succesvolle gedragsveranderingen aanzienlijk. Ben benieuwd.

Een aanzet voor een simpele energie-tracker

Elke nieuwe druk van GRIP schaaf ik verder bij, op basis van de inzichten die ik ondertussen opdeed. Mijn experimenten stoppen niet, en daardoor blijf ik dingen herzien. Vaak zijn dat kleine dingen, maar ik denk al langer na over de dingen die ik schreef in het hoofdstuk over jezelf beter maken. Er is niks mis met de inhoud, maar ik denk dat het nog scherper en toepasbaarder kan.

In het hoofdstuk deel ik een model met drie ’krachten’: interne verwachting, externe verwachting en energie. Ik vind dat energie daarin veel te weinig ruimte krijgt. Het bijhouden van je energieniveau is eigenlijk bijna synoniem aan het meten van ontstekingswaarden in je bloed: het sluit niks uit, maar het is wel een heel sterke richtingaanwijzer om te weten hoe het met je gaat.

Ik hield een hele tijd langs wekelijks notities bij over mijn energieniveau. Maar eigenlijk is dat niet granulair genoeg. Ik zou het liefst over langere tijd per dag bijhouden hoe goed ik in m’n vel zat. Daarom bouwde ik een simpele ’energy tracker’ in de GRIP-app, die ik de komende dagen zelf test en dan publiek maak. De tracker stuurt je elke dag op een zelfgekozen tijdstip een e-mail met knoppen van 1-10. Als je klikt kun je nog een toelichting toevoegen aan je score. Je exporteert je gegevens eenvoudig naar Excel, en ik ga eens nadenken over wat voor visualisatie je kan helpen om betere keuzes te maken.

To be continued.

Een automatisch blogoverzicht in je mailbox

Meta: ik voegde een geheel automatische nieuwsbrief toe aan m’n blog. Voor de mensen die RSS niet fijn vinden en Twitter niet volgen kun je je hier inschrijven, en krijg je wekelijks een overzicht van alle blogs in je mailbox. De hele posts staan in de e-mail, dus je leest alles prettig op één plek.

Het concept ‘Housing First’ lijkt een effectieve manier om mensen van hun schulden en verslavingen af te helpen

Bijzonder, en vast ook tegelijk een concept waar vast veel pushback op zal zijn (want kost veel geld up-front): Housing First. Het idee dat je mensen een huis geeft, en dat dat een kettingreactie van positieve effecten veroorzaakt.

Uit Trouw:

Om meer zicht te krijgen op terugval volgt de Universiteit Utrecht vijf jaar lang een groep van 69 daklozen en voormalig daklozen. Nienke Boesveldt leidt dat onderzoek. Net als Van Doorn en Van der Zwaart pleit zij voor een nieuwe methode van opvang: Housing First. Nu moeten daklozen meestal door een opeenstapeling van opvangvormen. Van nachtopvang naar gemeenschappelijk wonen, van instellingswoning met begeleiding tot eindelijk een huis voor jezelf, en bij elke stap neemt de kans op terugval toe.

“De aanpak Housing First draait het traject om”, vertelt Van Doorn. Het idee is dat daklozen eerst een huis krijgen en daarna pas begeleiding voor bijvoorbeeld hun schulden of verslaving. “Er is wetenschappelijk bewijs dat dit werkt.”

Finland is het lichtende voorbeeld. Daar is Housing First de leidende methode. Het resultaat: Finland is het enige land in Europa waar dakloosheid afneemt. “Het wonder van Housing First is dat het ook werkt voor de zwaarste groep. Je krijgt ook mensen die én verslaafd zijn én grote schulden hebben én telkens uitvallen in de nu gangbare hulproute in een woning”, zegt Boesveldt.

Notes over notes

Ik zou heel graag een e-mailclient willen waarin ik highlights en notes kan maken in e-mails, die ik later gemakkelijk kan terugvinden. Een soort Medium meets e-mail.

Tegelijk zou ik graag een lees-later dienst willen waarbij dit ook kan: gemakkelijk highlighten en notities maken bij dingen die ik lees. En waar je als kers op de taart ook gemakkelijk PDF’s kunt toevoegen daar op dezelfde manier in kunt highlighten.

Onder water heeft dit systeem een API waardoor je met groot gemak koppelingen kunt maken met andere tools.

Of misschien is dit juist wel een notitie-app, waarin je ook bepaalde e-mails laat binnenkomen. Een kruising tussen een RSS-reader en app voor notes.

Een lijst van interne memo’s van Microsoft, Sony, Facebook, HP

I’m fascinated by interesting memos written for an internal audience - a company, a campaign or even for the President. Raw, not smoothened over for PR departments, they help shed light on how people really think inside institutions.

In de e-mailconversatie uit 1997 tussen Warren Buffett en Jeff Raikes schrijft Buffett:

i have so few friends who use e-mail that I only look for it once a week or so (and usually find nothing)

22 jaar verder en dit is volkomen onvoorstelbaar.

‘We live in what is starting to feel like a dark time’

Ik ontdekte de nieuwsbrief ’Daily Dad’ en ben fan. In het bericht van vandaag:

We live in what is starting to feel like a dark time. Despite all our wonderful technology, despite all the poverty and disease that has been eradicated, we are also seeing massive increases in racism, in violence, in political polarization. You turn on the news and you see college-educated adults who are paid to think for a living using the laziest logical fallacies and making the stupidest arguments imaginable. You turn on the news and you see the terrible deeds of terrible people, and your heart sinks.

De cijfers ondersteunen dit negatieve narratief niet, want het gaat op de wereld beter dan ooit. Lees voor dat perspectief het boek Factfulness. Toch herken ik wel het beeld van politici die volslagen onzin uitkramen, en dat zouden dan onze leiders moeten zijn.

De Daily Dad zou geen nieuwsbrief voor ouders zijn als de oplossing niet in het vader- of moederschap te vinden zou zijn:

We might not be able to “fix” all those people out there, but we can make a difference at home. We can’t magically imbue our clueless leaders with wisdom or convince the mob to be kind and rational, but we can teach our children to be those things. We can show them, each and everyday, how a good person ought to act. We can model the virtues the world needs more of.

Vind ik mooi. En tegelijk vind ik ook dat we de optie open moeten houden dat we wel degelijk ook voor verandering kunnen zorgen op het grotere toneel.

Maakt deze informatiebron mij een beter persoon?

Tof filmpje over hoe informatiebronnen je beïnvloeden. Dalton Caldwell:

Is this content serving me well and making me a better founder and better human being? Or is it making me depressed and sad? Always go for the positive.